rosevalleynb (rosevalleynb) wrote,
rosevalleynb
rosevalleynb

  • Mood:
  • Music:

Origineel verhaal/Original Piece, Nederlands/ Dutch




Doe je ogen dicht en stel je voor...

Je zit in een drukke kroeg, alleen aan de bar, sippend van je lauwe bier. De mensen en het leven gaan aan je voorbij, hun geklets en gelach niet meer dan een irritant gezoem. Je wilt hier niet zijn, niet in de drukte waar je jezelf amper kan verstaan. Maar veel keus heb je niet want dit is de enige moment wanneer je haar kan zien zonder dat het te gemaakt lijkt.

Je kan maar beter lief hebben gehad en verloren dan nooit liefde gekend. Het zou een geruststelling moeten zijn dat je in de eerste categorie hoort, maar zo voelt het niet. Een deel van je ontbreekt, voorgoed verloren haast. Het neemt je adem weg en 's nachts als je in je bed ligt houd je jezelf wakker omdat je zo tenminste controle over je dromen hebt. Dromen van haar, van tijden dat je je onoverwinnelijk voelde.

Triest, niet?

Je bestelt nog maar een drankje want wat moet je anders? Het moment dat je je hand uitsteekt om de aandacht van de barman te trekken, gebeurt het. Je voelt haar aanwezigheid lang voordat je haar ziet. In de drukte hoor je haar gelach, loepzuiver alsof ze de enige is. Dat is ze ook, is ze altijd al geweest. Jammer dat je haar eerst moest verliezen om tot dat besef te komen.

Je blik dwaalt af van de barman naar de spiegelwand. Daar staat ze, lachend en vol energie. Ze is het tegenovergestelde van jou met je gebroken hart. Dat doet pijn; ben je zo makkelijk te vergeten dan?

En dan kijkt ze je aan in de spiegel. Voor een moment denk je dat ze je niet heeft gezien, maar dan verdwijnt haar lach en her schouders zakken. Dat ze haar blik dit keer niet afwendt of doet alsof ze je niet heeft gezien beschouw he als een kleine overwinning. Er is zoveel dat je haar wilt zeggen, vertellen.

Als ze je de kans zou geven, zou je je hart uitstorten en erkennen wat voor klootzak je was geweest naar haar toe. Je zegt tegen jezelf dat als ze jou een kans geeft vanavond, dat je haar de wereld gaat beloven en tot je laatste adem je uiterste best gaat doen om die belofte waar te maken.

Zou ze je geloven? Nog belangrijker, zou ze jou die kans gunnen?

Er is maar een manier om daar achter te komen. Je verzamelt al je moed en draait je langzaam om op je kruk. Ze staat daar nog steeds, en even doet het je goed dat ze er nu net zo beroerd uitziet als dat jij je voelt. Haar masker is afgegleden en je denkt, "Misschien is er toch nog hoop".

Dan gaat de deur achter haar open en een persoon verschijnt naast haar, en zoiets simpels als dat dooft het sprankje hoop. Haar lach verschijnt weer en dat steekt want ze lacht niet naar jou. Nee, het is gericht aan de kerel naast haar, haar 'beste vriend'. Oftewel de gozer die momenteel zijn best doet om haar adem te benemen met zijn kus.

En als hij haar weer loslaat en je ziet hoe ze naar hem kijkt, voel je de woede weer opborrelen. Waarom kan ze niet zien dat hij de klootzak is die in de startblokken klaarstond toen de eerste barsten in jullie relatie verscheen. De barsten die hij, de klootzakkerige beste vriend zelf had veroorzaakt.

"Hoe durf je, hij zou dat nooit doen!"

Je moet er nog om lachen als je terugdenkt aan die talloze ruzies... Als een boer met kiespijn, maar toch. Je slaakt een diepe zucht en draait je weer om op je kruk om dat biertje van zonet te bestellen.

Ze gaat je geen kans geven, realiseer je je nu. Niet vanavond, niet morgen of volgende week, maand, jaar. Niet zolang Klootzak in beeld is.

En als je slokje neemt van je biertje, vraag je je af of het voor jou ook niet tijd wordt om verder te gaan met je leven. Je bedenkt dat het wel heel aanlokkelijk klinkt. Reizen lijkt je wel wat, misschien een nieuwe baan, of allebei tegelijk. Waarom niet, toch? Je bent alleen en hoeft aan niemand verantwoording af te leggen.

Je ziet haar weer in de spiegel en deze keer doet ze alsof ze je niet ziet. Je wordt weer herinnerd aan de pijn van je gebroken hart en je optimisme verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Hoe moet je doorgaan met je leven wanneer het grootste en belangrijkste deel ontbreekt.

Hoe kan je leven met een halve hart?
Tags: dutch, inspired by music, original piece
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments